هفتم ادار مصادف است با روز تولد و فوت مشه ربنو. او صد و بيست سال تمام عمر نمود.
در آخرين سالي که بني اسراييل در بيابان موآو بودند، روز هفتم ماه ادار 2488 عبري، آخرين روزي بود که از جانب حداوند، مان (مائده آسماني) باريد. در همان روز، مشه ربنو فوت نمودند؛ اما از جانب حدا، آن مان باريده شده، تا صبح شانزدهم نيسان برکت يافت؛ يعني بيش از يک ماه، تا آنکه بني اسراييل از رود "يردن" عبور کرده، و توانستند از محصولات سرزمين مقدس استفاده کنند.
ولي چرا ما اين روز را گرامي مي داريم؟
از زندگي مشه ربنو مي توان حداقل دو موضوع مهم را ياد گرفت:
1- اميد داشتن به آينده و نجات :
زندگي مشه از ابتدا با سختي آغاز شد. از حکم فرعون براي کشتن پسران، تا جدا شدن پدرش عمرام از "يوخِوِد" مادر مشه، رها شدن او در ميان رود نيل، گرفتار شدن در دربار فرعون، تحت تعقيب قرار گرفتن براي نابودي، و ... . اما با اين همه مشه تبديل به اسطوره اي ابدي شد که با حد.ا صحبت کرد، کلام او را انتقال داد و «فرد امين بارگاه حدا» ناميده شد.
او هرگز از ناملايمات، نااميد نشد. اميد داشتن به آينده، به روزهاي بهتر، به روشنايي و نجات، بسيار مهم، و در زندگي روزمره ما، تاثيرگذار مي باشد. هميشه بايد به نجات ا.لهي ايمان داشته، و ثانيه هاي خود را با اميد به زندگي بهتر و زيباتر بگذرانيم.
2- ترس از قضاوت در مقابل حدا :
اما حتي مشه ربنو، با آن همه عظمت، قدرت، و احترام در پيشگاه حدا، باز هم از قضاوت شدن در بارگاه حق تعالي معاف نشد. او به خاطر موضوعي بسيار ساده (ضربه زدن به سنگ به جاي گفتن به آن)، باعث شد تا نام حدا، در ميان جماعت، مقدس و متعالي نگردد؛ و همين امر، او را با حکمي سخت روبرو کرد: فوت کردن در خارج از سرزمين مقدس، و وارد نشدن به آن.
اگر براي مشه ربنو چنين قانوني وجود داشت، صد البته که ما هم در پيشگاه حداوند، براي اعمالمان بايد جواب پس دهيم و قضاوت شويم. اميد که سربلند بيرون آييم.
***
با مشه ربنو بيشتر آشنا شويم
اگر حروف ابجد کلمه «משֶׁה רַבֵּינוּ» را با هم جمع ببنديم מ(40)+ שֶׁ(300)+ ה(5)+ רַ(200)+ בֵּ(2)+ י(10)+ נ(50)+ וּ(6)، شماره 613 بدست مي آيد، که برابر با 613 فرمان امر و نهي موجود در تورا مي باشد؛ که توسط مشه ربنو به قوم ما ابلاغ شده است!
براي مشه ربنو، ده اسم وجود داشت، اما از بين همه آنها در تورا، فقط نامي که بتيا دختر فرعون براي او گذاشت (مشه)، انتخاب شد؛ تا ارزش ايثار و نجات دادن جان انساني را نشان دهد (نجات روحاني يا جسماني).
بر طبق گفته حخاميم ، مشه ربنو در عصر روز شبات فوت نمود، و به همين علت است که در مينحاي شبات،بعد از تفيلاي لحش، قسمت צִדְקָתְךָخوانده مي شود، تا بدين وسيله ما نيز قبول کردن حکم حدا را بر خود (مبني بر از دست دادن مشه ربنو)، اعلام نماييم. (به جاي צידוקהדיןکه براي از دست دادن فرد فوت شده خوانده مي شود.)
در حال پردازش...
