"וַיַּרְא אִישׁ מִצְרִי מַכֶּה אִישׁ עִבְרִי... :" שמות (ב:יא)
بنا به يکي از اصول روانشناسي، از نوع رفتار هر فرد، مي توان به خصوصيات دروني فرد پي برد.
در مورد يکي از بزرگان تورا تعريف مي کنند که در منزل يکي از دوستان، مهمان شده بود. در حين صحبت و گفتگو، صاحبخانه، دهان به شِکوه از فرزند ارشدش گشود، که در مورد نگهداري ميصواها، با حالتي بي تفاوت و بدون اشتياق برخورد مي کند؛ و او نيز به عنوان پدر، نمي داند با اين مشکل چه کند.
هاراو که هنوز چندان با وضع آن خانواده و اعضايش آشنا نشده بود، فعلاً از پاسخ دادن امتناع ورزيد. هنگام صرف غذا و در زمان گرفتن نطيلا، راو متوجه شد که فرزند کوچک خانواده، آن چنان که شايسته است، نطيلا نمي گيرد، آب بر تمامي قسمت هاي دستش ريخته نمي شود، و هنگام گفتن براخا هم کلمات را صحيح ادا نمي کند. به همين دليل، با لحني مهربان و خوشايند گفت: «عزيزم! اين گونه نطيلا نمي گيرند. بيا تا طرز نطيلا گرفتن صحيح را با هم ياد بگيريم.»
پدر که در کناري ايستاده بود، گفت: «هاراو، اين فرزندم هنوز کوچک است؛ و هنوز فرصت دارد تا در زمان خود، روش صحيح و درست هر چيز را فراگيرد. آيا فکر نمي کنيد که مي توان زمان ديگري را براي آموزش در نظر گرفت؟»
خانواده مشغول صرف غذا شدند. در هنگام غذا خوردن، فرزند کوچک خانواده، مثل همه بچه هاي ديگر، از جاي خود بلند مي شد، مي نشست، مي رفت، و مي آمد؛ تا اينکه در يکي از اين رفت و آمدها، دستش به بشقاب گير کرد. بشقاب روي زمين افتاد و شکست، و غذاها در همه جاي اتاق پخش شد. پدر با ناراحتي از جا بلند شده و با عصبانيت شروع به سرزنش پسرش کرد: «چند بار گفتم مثل بچه آدم بشين؟! چقدر شيطنت مي کني؟! مگه نمي بيني جلوت بشقابه؟!»
هاراو پاسخ سوال خود را يافته بود. اکنون جاي آن بود که به پدر بگويد: «سخت نگير! بگذار، خودش هنگامي که بزرگ شد، ياد مي گيرد! حالا زود است!» ليکن به دليل حرمت مقام صاحبخانه، در ميان جمع سخني نگفت. اکنون مي توانست بفهمد که چرا فرزند بزرگتر خانواده، علاقه و اشتياق لازم براي انجام ميصواها را ندارد، چون او هم در کودکي، چنين رفتاري را ديده، و آموخته است که آنچه بيشتر اهميت دارد، نريختن غذاست، تا ...
به راستي چرا مشه ربنو اين لياقت را پيدا مي کند که از جانب حداوند موظف شود تا رهبري يک جامعه را بر عهده گيرد؟ راهنمايشان شود، و همواره همراهشان باشد؟
چون حداوند، رفتاري را از مشه ربنو سراغ دارد و مشاهده مي کند، که بيانگر خصوصيات اخلاقي والاي اوست. مشه ربنو، برپادارنده عدالت است، چه زماني که نزاعي ميان دو نفر همکيش صورت گيرد، و چه مسأله ميان دو نفر غيرهمکيش باشد. او همواره علاقه مند است که دوستي و مودت را حکمفرما سازد.
ما نيز مي توانيم در رفتارهاي شخصي خود، آنچه را در وجودمان مي گذرد، از زير ذره بين وجدانمان بگذرانيم. لحظه اي درنگ کنيم! آخرين بار چه چيز ما را ناراحت کرد، يا به خاطر چه موردي احساس ناراحتي کرديم؟ به خاطر چه چيزي افسوس خورديم؟ به خاطر زماني که از دست رفته و بازنمي گردد، در حالي که مي توانستيم از آن بهره بيشتري ببريم؟ به خاطر اينکه دير به کلاس تورا رسيديم؟ تفيلا را بدون نيت و حواس جمع خوانديم؟ زبانمان را نگاه نداشتيم؟ با همسر و فرزندان خود، رفتار مهربان و درستي نداشتيم؟ يا ...
بيشتر بينديشيم ...
در حال پردازش...
