تـعـنـيـت اسـتـر (13 ادار)
1) روز سيزدهم ادار، به عنوان «تعنيت استر» تعيين شده است. اين تعنيت به يادبود روزي است كه حكم هامان شرور و مشرك عليه يهوديان باطل شد، و آنان توانستند در برابر كافران ايستادگي كنند. بنه ييسرائل به تبعيت از مشه ربنو، كه هنگام جنگ با قوم مشرك عمالق در حال تعنيت بود، تعنيت گرفتند. اين تعنيت نشانگر آن بود كه مومنين، پيروزي بر دشمنان شريعت ا.لهي را ناشي از توان جسماني خود نمي دانند، و تنها بر قدرت ا.لهي توكل دارند. از سوي ديگر، هنگامي كه آن حكم ناگوار عليه بنه ييسرائل صادر شد، استر با راهنمايي مردخاي، قصد داشت نقشه هامان را نزد پادشاه برملا سازد، از يهوديان خواست تا همگي به خاطر اين موضوع، به مدت سه شبانه روز (سيزدهم، چهاردهم، و پانزدهم ماه نيسان) تعنيت گرفته، و از حداوند طلب بخشش كنند. از آن دوره، حخاميم، تعنيت استر را به يادبود معجزه ي پوريم مقرر نمودند. زمان شروع اين تعنيت، تا هنگامي از شب که بيدار است، قبل از سپيده دم (72 دقيقه زماني پيش از طلوع آفتاب) مي باشد، و تا دقايقي پس از غروب آفتاب روز سيزدهم ادار (و پس از خواندن مگيلاي استر) ادامه مي يابد.
2) كسي كه پس از تاريكي كامل هوا و قبل از خواندن مگيلا، احساس ضعف و ناراحتي مي كند، مي تواند ميوه يا نوشيدني (و يا نان و كيك را در مقادير كمتر از 54 گرم) صرف نمايد.
3) كليه ي افراد سالم بالغ (زن و مرد) موظف به گرفتن اين تعنيت مي باشند.
4) زنان باردار (از شروع ماه چهارم بارداري به بعد) و شيرده (تا 24 ماه پس از زايمان، حتي اگر شير دادن را قطع كرده باشند)، و نيز افراد بيمار يا سالخورده كه دچار ضعف جسماني باشند، از گرفتن اين تعنيت معاف هستند.
5) همچنين عروس و داماد در هفت روز پس از ازدواج، و نيز سه نفر مرتبط با مراسم بِريت ميلا (پدر بچه، ميلاكننده، و كسي كه بچه را بر زانوان او ميلا مي كنند) در روز ميلا، از گرفتن اين تعنيت معاف مي باشند.
6) چنانچه سيزدهم ادار در شبات واقع گردد، تعنيت استر به پنج شنبه قبل از آن ( 11 ادار ) منتقل مي شود.
7) در تفيلاي شحريت و مينحاي روز تعنيت، قسمت "עֲנֵנוּ" خوانده مي شود، و هر دو نوبت، بخشي از سفر تورا نيز قرائت مي گردد.
8) براي اينكه شاليح صيبور بتواند قسمت "עֲנֵנוּ" را در بازگشت لحش، به صورت براخايي جداگانه بخواند، و يا اينكه بخش قرائت ويژه روز تعنيت، از سفر تورا خوانده شود، لازم است كه حداقل 6 نفر (و ترجيحاً 10 نفر) از حاضرين، در حال تعنيت باشند.
9) قبل از فرارسيدن پوريم، هر فرد، مقدار معيني پول را به عنوان "זֶכֶרלְמַחֲצִיתהַשֶּׁקֶל- يادبود نيم شقل" به مسئولين اعانات پرداخت مي كند؛ که در مقدار آن در هر سال اعلام مي شود. اين پول فقط مي تواند صرف هزينه هاي آموزش مذهبي گردد.
***
خـوانـدن مـگـيـلا
1) كليه افراد جامعه (اعم از زن و مرد) موظف به خواندن مگيلا (و يا شنيدن آن) در دو نوبت شب و روز پوريم هستند. حتي كساني كه به هر علت، قادر به شركت در مراسم خواندن مگيلا نباشند، لازم است كه بطور خصوصي مگيلاي كاشر را بخوانند يا بشنوند. كسي كه موفق به انجام اين ميصوا در شب نشد، نمي تواند آن را در روز (با دوبار خواندن يا شنيدن مگيلا ) جبران كند.
2) زمان خواندن مگيلا در شب پوريم، از حدود 20 دقيقه پس از غروب، الي سپيده دم (حدود يك و نيم ساعت قبل از طلوع)، و در روز، از طلوع آفتاب الي غروب آن مي باشد.
3) بهترين حالت براي خواندن مگيلا، حضور انبوه جمعيت شنونده (با رعايت شئونات کنيسا) مي باشد، كه در اين صورت، هدف از خواندن مگيلا كه «مشهور كردن معجزه ي حداوند» است، به خوبي برآورده مي گردد. بنابراين شايسته است كه همه افراد، تا حد امكان براي انجام اين ميصوا، در كنيساها و جماعات گرد هم آيند. به هر جهت، اجراي مراسم خواندن مگيلا با يك جمع حداقل ده نفره - عسارا- امكان پذير است.
4) خواندن مگيلا (و گفتن براخا بر آن)، تنها از طريق مگيلاي كاشر (كه طبق قوانين بر روي پوست کاشر نوشته شده است) امكان پذير مي باشد. لذا براي كساني كه به اين نوع مگيلا دسترسي ندارند، و يا نمي توانند آن را بخوانند، شاليح صيبور اين ميصوا را به نمايندگي جماعت انجام مي دهد؛ که لازم است شاليح صيبور و جماعت به اين امر نيت ببندند.
5) از آنجا كه روي متن چاپ شده، تنها مي توان كلمات را دنبال كرد، و در صورت نشنيدن كلمه اي از دهان خواننده، تكرار آن تقريبا ناممكن است، لذا لازم است همه افراد با سكوت كامل، به خواندن متن مگيلا گوش فرادهند.
6) در شب، پيش از خواندن مگيلا، سه براخا (شامل شِهِحِيانو) و پس از خاتمه آن، يك براخا مي گويند، و در صبح براخاي شهحيانو گفته نمي شود. لازم است شاليح صيبور (خواننده مگيلا) قبل از گفتن براخا، به نمايندگي جماعت نيت كند، و از آنان نيز بخواهد كه با شنيدن براخا از دهان او، به آن نيت ببندند. لذا جماعت با شنيدن براخاها، "باروخ هو، باروخ شمو" نمي گويند، و تنها «آمن» را جواب مي دهند.
7) كسي كه مگيلا را در يك جمع، با گفتن براخاهاي آن، خوانده (و يا شنيده) است، در صورت لزوم، مي تواند دوباره براي جماعت ديگري با گفتن كليه براخاها، مگيلا را بخواند. اگر مگيلا را براي يك جمع كمتر از ده نفر - عسارا - و يا حتي براي يك نفر مي خواند، تنها براخاهاي اول را مي گويد، اما براخاهاي آخر را نمي تواند بخواند. اگر حداقل ده نفر زن براي شنيدن مگيلا حضور داشته باشند، (در اين مورد خاص) مي تواند براخاي آخر را نيز بخواند.
8) شخص عزادار (در طول 12 ماه براي والدين، و 30 روز براي ساير نزديكان) نيز مي تواند براي جماعت، مگيلا بخواند، و براخاي شهحيانو نيز بگويد.
***
سـايـر مـراسـم پـوريـم
1) در تفيلاها و بيركت همازون هاي شب و روز پوريم، قسمت ''עַלהַנִּסִּים'' خوانده مي شود. اگر گفتن آن را در تفيلا فراموش كرد، و قبل از براخاي ''וּלְךָנָאֶהלְהוֹדוֹת'' متوجه اشتباه خود شد، بازگشته و آن قسمت را مي خواند و تفيلا را ادامه مي دهد؛ و در غير اين صورت، بازنمي گردد. اگر گفتن آن را در بيركت همازون فراموش كرد، مي تواند آن را در بخش ''הָרַחֲמָן'' ذكر كند.
2) يك وظيفه مهم در روز پوريم، ''מַתָּנוֹת לָאֶבְיוֹנִים(هديه دادن به مستمندان)'' است. هر فرد يهودي موظف است كه حداقل به دو نفر فقير، هديه اي نقدي يا غيرنقدي بدهد، و مقدار هر هديه در حدي باشد كه آن فرد بتواند شادي پوريم را (حداقل با خوردن يك وعده غذا) احساس كند. در مكاني كه فقير يافت نشود، مي توان هديه را در روز پوريم كنار گذاشت، تا در موقعيت مناسب، آن را به فرد مستحق بدهند.
3) ميصواي ديگر اين جشن، ''מִשְׁלוֹחַ מָנוֹת לַחֲבֵרִים(فرستادن هداياي خوراكي براي دوستان)'' است. هر فرد يهودي موظف است كه در اين روز، به يكي از دوستان خود، حداقل دو نوع خوراكي بدهد. يكي از دلايل اين رسم، نشان دادن دوستي و وحدت ميان افراد جامعه است و مناسبت آن با پوريم، به اين جهت است كه معمولاً مصيبت ها و مشكلات جامعه، از عدم تفاهم و دوستي ميان افراد سرچشمه مي گيرد؛ و پوريم يكي از مقاطعي است كه جامعه با برقراري دوباره اتحاد، توانست از شرارت هامان مشرك رهايي يابد. دليل ديگر اين رسم، شريك كردن مستمندان آبرومندي است كه مي خواهند در جشن و شادي پوريم شريك باشند، اما فقر و تنگدستي به آنان امكان اين شادي را نمي دهد، و از سوي ديگر حاضر به قبول كردن اعانات نيز نيستند. افراد با فرستادن هداياي خوراكي (و نه پول نقد) براي يكديگر، به طور يكسان ديگران را - صرفنظر از وضعيت معيشتي آنها- در شادي پوريم سهيم مي كنند؛ و به اين ترتيب، افراد فقير نيز بدون كوچكترين احساس ناخوشايندي، اين روز مقدس را گرامي مي دارند.
4) از ديگر مراسم اين روز، صرف يك وعده غذاي مفصل همراه با نان (نسبت به ساير روزهاي عادي هفته، و ترجيحاً همراه با گوشت و يايين) است، كه هر فرد به اين وسيله، شادي خود را در سالگرد معجزه ا.لهي نشان مي دهد.
در حال پردازش...
